استفاده سیاسی از استخوانهای شهدا

میهمان زورکی در جلسه استانی

جانباز را به اتاقشان راه نمی دهند از تابوت شهید استفاده می کنند

هعغع

به گزارش وبلاگ جانبازان شیمیایی ایران-(به قلم سردبیر): باخبر شدیم دو شهید گمنام تفحص شده در منطقه ی قلاویزان که در عملیات والفجر ۳ به شهادت رسیده اند، در هفته جاری وارد کرمان شده و در جلسه شورای اداری استان با میهمانی رئیس کل دیوان محاسبات کشور حضور داشته اند.
 
به گزارش شهدای ایران در این جلسه سید یحیی جعفری امام جمعه ی کرمان، ضمن تجلیل از مقام شهدا، گفت: پیروزی ما در مراحل مختلف و مقاطع انقلاب، به دلیل ایثار و فداکاری و روحیه ی شهادت طلبی بوده است.
 
کاری نداریم که مسئولان در جلسه و استاندار و... چگونه با سخنرانی خود را عاشق شهدا نشان دادند موضوع اینجا است که این اقدام اگر به یک رویه تبدیل شود چه دست و پاهایی در این راه شکسته نمی شود.

این اقدام استانداری کرمان در حالی است که گروهی از صاحبنظران حتی مخالف دفن شهدا در دانشگاهها هستند ولی این بار بدعت جدیدی را شاهد هستیم و آن هم استفاده ابزاری از نام و حتی استخوان شهید در یک جلسه رسمی دولتی است این اقدام گویی استخوان شهدا را مانند آویز جلوی خودروی دولت آویزان کرده اند.

این اقدام استانداری کرمان هزارن پرسش را در ذهن هر ایرانی ایجاد می کند. آیا حضور این شهدا هزینه داشته است؟ آیا مافیایی پشت پرده است؟ آیا ربطی به انتخابات مجلس دارد؟ آیا قصد تمسخر شهدا را داشته اند؟ آیا نمی شد هر هفته یک جانباز میهمان افتخاری جلسه استان می شد؟ آیا نمی شد یک مادر شهید رئیس جلسه می شد؟ آیا شهدا فراموش شده اند؟ آیا استانداری کرمان خطایی کرده که تنها راه پاک کردن خطا حضور تابوت شهدا در جلسه بوده است؟ آیا اگر این شهید گمنام قدرت تکلم داشت در این جلسه حضور پیدا می کرد؟

به راستی استانداری کرمان با چه دیدگاه و منش و هدفی دست به چنین کاری زده است؟ آیا واقعا از خانواده شهدا خجالت نمی کشد! اگر این شهدای گمنام خانواده داشتند مثلا استخوانهای شهید متوسلیان یا شهید باکری و همت باز هم می توانستند بدون اجازه اینگونه ابزاری با شهدا رفتار کنند؟ چرا آقایان تفحص سکوت کرده اند؟ چرا بنیاد حفظ آثار اجازه داده است؟ و...

درست که که شهدای گمنام غریبانه رفتند و غریبانه آمدند و پدر و مادر و اقوام آنها قابل شناسایی نیستند ولی به قول خودمانی آقایان مسئول بچه یتیم گیرآوردید که اینگونه روی پیکرش افتاده برای خود لقمه گرفته اید.

گاهی هم وقاهت و خجالت و گستاخی هم حدی دارد...

ما که هیچ از خانواده شهدا شرم کنید. از امام شرم کنید. اگر امام خمینی رحمته الله بودند چه می گفتند؟ اگر شهید صیاد شیرازی زنده بود یا شهدای بزرگ دیگر چه می گفتند؟

آقایان شهدای زنده را به دفتر کارشان راه نمی دهند حالا رفته اند استخوانهای یک شهید گمنام را آورده و با ژست ترویج فرهنگ ایثار خود را تطهیر می کنند.

اگر واقعا اینطور عاشق فرهنگ ایثار و شهادت هستید دستتان را به من بدهید ببرمتان جایی که شرم کنید مسلمانید. شرم کنید مسئول هستید. شرم کنید نماز با ولا دارید. مرد مومن ترویج فرهنگ ایثار و شهادت حضور تابوت در جلسه استانی نیست. بروید جانبازان را از جنگل و حمام متروکه و پارکها و کف خیابانها جمع کنید که واقعا خجالت دارد...